แทงบอลได้เลย กดสมัครสมาชิก

Criticisms of Michael Slepian’s Stanford study on poker tells and hand movements (published 2015)

คาสิโนไอโอวาเผชิญกับรายได้ที่เพิ่มขึ้น


Some places the study was featured.
The following is reposted from a 2015 piece I wrote for Bluff magazine. It was originally located at this URL but has become unavailable due to Bluff going out of business. I saw this study mentioned recently in Maria Konnikova’s book ‘The Biggest Bluff’ and was reminded about this piece and noticed it was offline, so I wanted to share it again. A few notes on this piece:

The original title below and was more negative-sounding than I liked; Bluff chose it. Also, if I could rewrite this piece now, I’d probably choose less negative-sounding phrasing in some places. 
Regardless of the exact factors that might be at work in the found correlation, I realize it’s scientifically interesting that a significant correlation was found. But I also think it’s possible to draw simplistic and wrong conclusions from the study, and my piece hopefully gives more context about the factors that might be at work.
Image on left taken from Michael Slepian’s media page.

The Slepian Study on Betting Motions Doesn’t Pass Muster
A 2013 study¹ conducted at Stanford University by graduate student Michael Slepian and associates found a correlation between the “smoothness” of a betting motion and the strength of the bettor’s hand. In a nutshell, there was a positive correlation found between betting motions perceived as “smooth” and “confident” and strong hands. The quality of the betting motions was judged by having experiment participants watch short clips of players making bets (taken from the 2009 WSOP Main Event) and estimate the hand strength of those bets.
This experiment has gotten a lot of press over the last couple years. I first heard about it on NPR. Since, I’ve seen it referenced in poker blogs and articles and in a few mainstream news articles. I still occasionally hear people talk about it at the table when I play. I’ve had friends and family members reference it and send me links to it. It’s kind of weird how much attention it received, considering the tons of interesting studies that are constantly being done, but I guess it can be chalked up to the mystique and “sexiness” of poker tells.

The article had more than casual interest for me. I’m a former professional poker player and the author of two books on poker behavior: Reading Poker Tells and Verbal Poker Tells. I’ve been asked quite a few times about my opinion on this study, and I’ve been meaning to look at the study more closely and write up my thoughts for a while.
In this article, I’ll give some criticisms of the study and some suggestions for how this study (and similar studies) could be done better. This isn’t to denigrate the work of the experiment’s designers. I think this is an interesting study, and I hope it will encourage similar studies using poker as a means to study human behavior. But I do think it was flawed in a few ways, and it could be improved in many ways.
That’s not to say that I think their conclusion is wrong; in fact, in my own experience, I think their conclusion is correct. I do, however, think it’s a very weak general correlation and will only be practically useful if you have a player-specific behavioral baseline. My main point is that this study is not enough, on its own, to cause us to be confident about the conclusion.
I’ll give a few reasons for why I think the study is flawed, but the primary underlying reason is a common one for studies involving poker: the study’s organizers just don’t know enough about how poker works. I’ve read about several experiments involving poker where the organizers were very ignorant about some basic aspects of poker, and this affected the way the tests were set up and the conclusions that were reached (and this probably applies not just to poker-related studies but to many studies that involve an activity that requires a lot of experience to understand well).
Poker can seem deceptively simple to people first learning it, and even to people who have played it for decades. Many bad players lose money at poker while believing that they’re good, or even great players. In the same way, experiment designers may falsely believe they understand the factors involved in a poker hand, while being far off the mark.
Here are the flaws, as I see them, in this study:
1. The experimenters refer to all WSOP entrants as ‘professional poker players.’
This first mistake wouldn’t directly affect the experiment, but it does point to a basic misunderstanding of poker and the World Series of Poker, which might indirectly affect other aspects of the experiment and its conclusions.
Here are a couple examples of this from the study:
The World Series of Poker (WSOP), originating in 1970, brings together professional poker players every year (from the study’s supplemental materials)
These findings are notable because the players in the stimulus clips were highly expert professionals competing in the high-stakes WSOP tournament.
The WSOP Main Event is open to anyone and most entrants are far from being professional poker players. Categorizing someone’s poker skill can be difficult and subjective, but Kevin Mathers, a long-time poker industry worker, estimates that only 20% of WSOP Main Event entrants are professional (or professional-level) players.
This also weakens the conclusion that the results are impressive due to the players analyzed being professional-level. While the correlation found in this experiment is still interesting, it is somewhat expected that amateur players would have behavioral inconsistencies. I’d be confident in predicting that a similar study done on only video clips of bets made by professional poker players would not find such a clear correlation.
2. Hand strength is based on comparing players’ hands
This is a line from the study that explains their methodology for categorizing a player’s hand as ‘weak’ or ‘strong’:
Each player’s objective likelihood of winning during the bet was known (WSOP displays these statistics on-screen; however, we kept this information from participants by obscuring part of the screen).
They relied on the on-screen percentage graphics, which are displayed beside a player’s hand graphics in the broadcast. These graphics show the likelihood of a player’s hand winning; it does this by comparing it to the other players’ known hands. This makes it an illogical way to categorize whether a player believes he is betting a weak or strong hand.
If this isn’t clear, here’s a quick example to make my point:
A player has QQ and makes an all-in bet on a turn board of Q-10-10-8. Most people would say that this player has a strong hand and has every reason to believe he has a strong hand. But, if his opponent had 10-10, the player with Q-Q would have a 2.27% chance of winning with one card to come. According to this methodology, the player with the Q-Q would be judged as having a weak hand; if the test participants categorized that bet as representing a strong hand, they would be wrong.
It’s not stated in the study or the supplemental materials if the experimenters accounted for such obvious cases of how using the percentage graphics might skew the results. It’s also not stated how the experimenters would handle river (last-round) bets, when one hand has a 100 percent winning percentage and the losing hand has 0 percent (the only exception would be a tie).
It’s admittedly difficult to come up with hard-and-fast rules for categorizing hand strength for the purposes of such an experiment. As someone who has thought more than most about this problem, for the purpose of analyzing and categorizing poker tells, I know it’s a difficult task. But using the known percentages of one hand beating another known hand is clearly a flawed approach.
The optimal approach would probably be to come up with a system that pits a poker hand against a logical hand range, considering the situation, or even a random hand range, and uses that percentage-of-winning to rank the player’s hand strength. If this resulted in too much hand-strength ambiguity, the experiment designers could throw out all hands where the hand strength fell within a certain medium-strength range. Such an approach would make it more likely that only strong hand bets and weak hand bets were being used and, equally important for an experiment like this, that the player believed he or she was betting either a strong or weak hand.
3. Situational factors were not used to categorize betting motions
When considering poker-related behavior, situations are very important. A small continuation-bet on the flop is different in many ways from an all-in bet on the river. One way they are different: a small bet is unlikely to cause stress in the bettor, even if the bettor has a weak hand.
Also, a player making a bet on an early round has a chance for improving his hand; whereas a player betting on the river has no chance to improve his hand. When a player bets on the river, he will almost always know whether he is bluffing or value-betting; this is often not the case on earlier rounds, when hand strength is more ambiguous and undefined.
This experiment had no system for selecting the bets they chose for inclusion in the study. The usability of the clips was apparently based only on whether the clip meant certain visual needs of the experiment: i.e., did the footage show the entirety of the betting action and did it show the required amount of the bettor’s body?
From the study:
Research assistants, blind to experimental hypotheses, extracted each usable video in each installment, and in total extracted 22 videos (a standard number of stimuli for such studies; Ambady & Rosenthal, 1993) for Study 2 in the main text.
Study 1 videos required a single player be in the frame from the chest-up, allowing for whole-body, face-only, and arms-only videos to be created by cropping the videos. These videos were therefore more rare, and the research assistants only acquired 20 such videos.
The fact that clips were chosen only based on what they showed is not necessarily a problem. If a hand can be accurately categorized as strong or weak, then it doesn’t necessarily matter when during a hand it occurred. If there is a correlation between perceived betting motion quality and hand strength, then it will probably make itself known no matter the context of the bet.
Choosing bets only from specific situations would have made the experiment stronger and probably would have led to more definite conclusions. It could also help address the problem of categorizing hand strength. For example, if the experiment designers had only considered bets above a certain size that had occurred on the river (when all cards are out and there are no draws or semi-bluffs to be made), then that would result in polarized hand strengths (i.e., these bets would be very likely to be made with either strong or weak hands).
Also, the experiment’s method for picking clips sounds like it could theoretically result in all strong-hand bets being picked, or all weak-hand bets being picked. There is nothing in the experiment description that requires a certain amount of weak hands or strong hands. This is not in itself bad, but could affect the experiment in unforeseen ways.
For example, if most of the betting motion clips chosen were taken from players betting strong hands (which would not be surprising, as most significant bets, especially post-flop, are for value), then this could introduce some unforeseen bias into the experiment. One way this might happen: when a video clip shows only the betting motion (and not, for example, the bettor’s entire torso or just the face, as were shown to some study groups), this focus might emphasize the bet in the viewer’s mind and make the bet seem stronger. And if most of the hands-only betting clips were of strong-hand bets (and I have no idea how many were), the study participants watching only the hand-motion betting clips would falsely appear to be making good guesses.
My main point here is that thinking about the situational factors of a betting motion, and incorporating that into the experiment in some way, would have resulted in less ambiguity about the results. (It appears that it was difficult to find usable clips from a single WSOP event; in that case, the experimenters could just add footage from another WSOP Main Event to the study.)
4. The number of chips bet was not taken into account
The experiment designers did not take into account the chips that were bet. In their words:
During betting, each player pushes poker chips into the center of the table. Each chip has a specific color, which indicates a specific value. These values range from $25 to $100,000. This range of chip values has a crucial consequence for the current work. The number of chips does not correlate with the quality of the hand (see Table 1A in the main text). Players could move a stack of 20 chips into the center of the table, and this could be worth $500 or $2,000,000 (the winner of the 2009 WSOP won $8,547,042, thus the latter bet magnitude is a bet that can be made in the WSOP). Because no participants were professional poker players, nor considered themselves poker experts, they were not aware of chip values. They could not, then, use the number of chips as a valid cue to judge poker hand quality.
It’s true that your average person would not know what the chip colors at the WSOP Main Event mean. But it seems naïve to think that seeing the chips being bet couldn’t possibly have an effect on the experiment.
For one thing, the number of chips being bet could bias a participant to think a bet was stronger or weaker, whether correctly or incorrectly. What if all the strong-hand bets in the study were also bets that involved a lot of chips? (This is not implausible because smaller bets with weak hands are common early in a hand, when bets are small, whereas larger bets later in the hand are more likely to represent strong hands.) And what if some of the study participants were able to deduce (consciously or unconsciously) the strength of the bet from the number of chips?
Also, it’s possible that some of the test participants were knowledgeable (consciously or not) about some WSOP chip colors and what their denominations were. Or they were able to deduce (consciously or not), from the arrangement and number of chips, what the chip values were. (For example, large denomination chips are generally required to be kept at the front of a player’s stack.)
Again, this could have been addressed by selecting bets taken only from specific situations and only of certain bet sizes. If all bets chosen were above a certain bet size, and this was communicated to the study participants, then this would have lessened the impact of the chips being able to be seen.
5. Quality of “smoothness” was subjective
The experiment was based on the perceptions of study participants watching the assembled video clips. It was not based on objective measurements of what constitutes “smoothness” of a betting motion. This was a known issue in the experiment:
Thus, both player confidence and smoothness judgments significantly predicted likelihoods of winning, which suggests that movement smoothness might be a valid cue for assessing poker hand quality. It is unknown, however, how participants interpreted “smoothness” or whether the players’ movements that participants rated as smooth were truly smoother than other players’ movements. Other physical factors, such as speed, likely played a role.
This is not a major criticism; I think using perception is a fine way to find a correlation, especially for a preliminary study. But I think it does mean that we have no reason to be confident in the idea that smoothness of betting motion is correlated with hand strength. If there is are correlations between betting motion and hand strength (which I believe there are), these could be due to other aspects of arm motion or hand motion, such as: the betting speed, the position of the hands, the height of the hand, or other, more obscure, factors.
In summary
Again, I don’t mean to denigrate the experiment designers and the work they’ve done. I think this was an interesting experiment, and I think it’s probable the correlation they noticed exists (however weak the correlation may be).
Also, as someone who is very interested in poker behavior, I’d love to see similar studies be done. My main goal in writing these criticisms and suggestions was to emphasize that poker is complex, as is poker behavior. There are many behavioral factors in a seemingly simple hand of poker and taking these factors into account can make an experiment stronger and the results more conclusive.
Patricia Cardner, PhD, EdD, is a poker player and the author of Positive Poker, a book about the psychological characteristics of professional poker players. She had this to say about poker’s use in scientific studies:
“While researchers often have the best of intentions, it is difficult for them to fully understand the nuances of poker. Researchers who reach out to poker players for help can make more informed decisions about the research areas they choose to pursue, increase reliability and validity, and improve the overall quality of their results and conclusions.”
¹: Slepian, M.L., Young, S.G., Rutchick, A.M. & Ambady, N. Quality of Professional Players’ Poker Hands Is Perceived Accurately From Arm Motions. Psychological Science (2013) 24(11) 2335–2338.

Related

แทงบอล
บาคทร่า
คาสิโน
คาสิโนออนไลน์
แทงหวย

พอดแคสต์ใหม่ของฉัน:“ คนที่อ่านคน”

UKGC ผลักดันการเรียกร้องตลาดมืดของอุตสาหกรรมการพนัน


หลังจากคิดถึงเรื่องนี้มาสองสามปีทั้งเปิดและปิดในที่สุดฉันก็สามารถทำพอดคาสต์ของตัวเองได้ สิ่งหนึ่งที่กระตุ้นผมคือการสัมภาษณ์ Brian Rast ผู้เล่นโป๊กเกอร์ที่ได้รับความนิยมเมื่อเร็ว ๆ นี้ เราได้พูดคุยเกี่ยวกับความคิดของเขาเกี่ยวกับการบอกเล่าเกี่ยวกับโป๊กเกอร์และการเริ่มต้นเรียนรู้เกมผสม สิ่งที่เขาพูดนั้นน่าสนใจมากจนฉันเริ่มคิดใหม่อีกครั้งว่า“ ฉันควรจะทำพอดแคสต์เพื่อแบ่งปันสิ่งนี้” น่าเสียดายเช่นเดียวกับผู้เริ่มต้นฉันกำลังพิมพ์อย่างต่อเนื่องตลอดการสัมภาษณ์ของ Rast และมันก็สร้างความเสียหายอย่างมาก ดังนั้นฉันจึงไม่ต้องการให้พอดคาสต์นั้นเป็นตอนแรกเพราะมันฟังดูไม่เป็นมืออาชีพ ในที่สุดฉันก็จะปล่อยมันออกมาในที่สุดเพราะฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสนใจ แนวคิดของพอดคาสต์คือฉันสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนจากหลายอุตสาหกรรมเกี่ยวกับวิธีที่พวกเขาใช้จิตวิทยามนุษย์และการวิเคราะห์พฤติกรรมในอาชีพหรืองานอดิเรก ตัวอย่างเช่นตอนแรกของฉันคือบทสัมภาษณ์ของนักแสดงตลกในพอร์ตแลนด์และอเล็กซ์ฟอลคอนผู้ชนะรางวัลที่น่าสนุกที่สุดในพอร์ตแลนด์ปี 2018 เราพูดถึงวิธีที่เขาใช้จิตวิทยาของมนุษย์และความเข้าใจเกี่ยวกับพฤติกรรมของมนุษย์ในเรื่องตลกขบขันโดยมีความคิดเกี่ยวกับบทบาทของสิ่งเหล่านี้ในเรื่องตลกโดยทั่วไป บทสัมภาษณ์อื่นที่ฉันได้เรียงต่อกันเป็นของ Mark McClish อดีตมาร์แชลของรัฐบาลกลางที่มีประสบการณ์ด้านการบังคับใช้กฎหมายมากกว่า 26 ปี หนังสือ I Know You Are Lying ของเขาเกี่ยวกับการตรวจสอบข้อความที่เป็นลายลักษณ์อักษรและคำพูดของผู้คนเพื่อหาสัญญาณของการหลอกลวง มันเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจสำหรับหนังสือ Verbal Poker Tells ของฉัน นี่คือลิงค์ที่คุณสามารถค้นหาตอนแรกของพอดคาสต์: ด้านล่างนี้เป็นเรื่องย่อของสิ่งที่อเล็กซ์กับฉันพูดถึงถ้าคุณต้องการข้ามไปข้างหน้าหรือรู้สึกถึงสิ่งที่คุยกัน: 0:00 บทนำของ Alex ฟอลคอนนักแสดงตลกชาวพอร์ตแลนด์ 3:00 ตลกก่อนที่คุณจะอยู่ต่อหน้าผู้ชมเป็นเรื่องของการสร้าง “ทฤษฎี” ว่าอะไรที่จะทำให้ผู้ชมหรือกลุ่มคนจำนวนมากหัวเราะแล้วทดสอบ “ทฤษฎี” เหล่านั้น 5:20 อเล็กซ์พูดถึงว่ามันไม่เกี่ยวกับสิ่งที่ตลกอย่างเป็นกลาง ถ้ามันตลกสำหรับคุณมันก็ตลก เป็นเพียงเรื่องของการที่คุณสื่อสารถึงความสนุกสนานนั้นกับผู้ชมได้ดีเพียงใด 6:20 ความคิดบน Twitter; “ มันเป็นไมค์เปิดที่ใหญ่ที่สุด” 7:00 ความคิดเกี่ยวกับการเขียนหนังสือและโครงการระยะยาวอื่น ๆ และการเปรียบเทียบกับการพูดซ้ำบ่อยๆของหนังตลก 8:30 มีปัจจัยมากมายในการแสดงตลกอย่างไรดังนั้นจึงยากที่จะบอกว่าตัวแปรที่แน่นอนเปลี่ยนจากเซตเป็นเซตอย่างไร 9:00 ความคิดเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เหมือน Black Mirror พร้อมตัวจำลองและ AI ที่เข้าถึงอัจฉริยะด้านตลกผ่านการทำซ้ำหลายครั้ง 10:00 เริ่มคุยกันว่าพฤติกรรมของฝูงชนโดยรวมอาจส่งผลต่อการเข้าหาอย่างไร 10:45 วิธีการเล่าเรื่องตลกไม่ได้ใช้พลังสมองมากนักส่วนใหญ่จึงทุ่มเทให้กับการศึกษาผู้คน 11:45 เสี่ยงต่อการวิเคราะห์ฝูงชนมากเกินไปและสิ่งสำคัญที่อเล็กซ์มองหา (เช่นอายุหรือการเมาสุรา) 14:00 การปรับตัวให้เข้ากับฝูงชนที่แตกต่างกันและความเสี่ยงที่จะนำเสนอสิ่งที่แปลกประหลาดเนื่องจากสิ่งที่คนอื่นสามารถเกี่ยวข้องได้ 15:45 สิ่งใดบ้างที่ส่งสัญญาณถึงความไม่เพลิดเพลิน? 16:00 รูปแบบระหว่างคนที่เพิ่งคบกันเพื่อตรวจสอบว่าอีกฝ่ายหัวเราะหรือไม่ คล้ายกับวิธีที่พนักงานปฏิบัติกับหัวหน้าในงานขององค์กร 17:00 ความคิดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการแสดงตลกขององค์กร 19:15 กางแขนและการรับรู้ว่าบุคคลนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง / ไม่สนใจ 20:00 อ่านฝูงชนที่ไม่สบายใจเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา 21:30 สัญชาตญาณที่คุณได้รับจากการแสดงตลกในการอ่านฝูงชนและการที่บางคนเริ่มขาดสิ่งนั้น 23:00 การมีภาพที่ไม่สอดคล้องกับเรื่องราวที่คุณเล่าจะทำให้ผู้ชมไม่พอใจได้อย่างไร 24:00 ความสำคัญของบริบทและการทิ้งบริบทเพียงเล็กน้อยจะทำให้เป็นเรื่องตลกได้อย่างไร 26:00 อ่านหนังสือของแต่ละคนเมื่อทำงานในฝูงชนหรืออยู่ในสภาพมึนงงโดยมีอาการเมาสุราเป็นปัจจัยหลัก 27:00 กลยุทธ์ในการรับมือกับการหยุดชะงัก 28:30 หาสาเหตุที่ฝูงชนไม่สบายใจ คุณสามารถถามพวกเขาได้ 31:00 การนั่งแถวหน้า: นักแสดงตลกเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางหรือไม่ว่ามีคนอาสามารับเลือกในแถวหน้า 32:30 พูดถึงการตอบกลับว่า “คุณทำงานอะไร” คำถามจากนักแสดงตลก 35:00 นักแสดงตลกบางคนชอบกดปุ่มของคนอื่น 36:00 คำถามในชีวิตจริง: ความตลกสามารถทำให้คุณฉลาดทางอารมณ์และรับรู้มากขึ้นได้หรือไม่? 36:45 ในสถานการณ์ทางสังคมผู้คนไม่ชอบคิดว่าตัวเองถูกวิเคราะห์ 37:30 การดึงดูดความสนใจไปที่การสนทนาเป็นวิธีที่แน่นอนในการฆ่ามัน 38:15 ซัคพูดเล็กน้อยเกี่ยวกับวิธีที่โป๊กเกอร์สดเพิ่มความไว 40:00 อเล็กซ์เป็นเหมือนเชอร์ล็อกโฮล์มส์ แต่มีการสนทนา 40:30 เชอร์ล็อกโฮล์มส์เดาได้มากมาย เขาเป็นคนดีโดยรวมเท่านั้น 41:30 โคเคนที่เป็นประโยชน์ 42:00 ข้อสังเกตเกี่ยวกับเสียงหัวเราะประเภทต่างๆ 43:30 ผลกระทบของสถาปัตยกรรมห้องตลกต่อการรับรู้ของผู้คนเกี่ยวกับความสนุกสนาน 44:20 ข้อสังเกตเกี่ยวกับการจัดห้องแสดงตลกที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ: Comedy Works ในเดนเวอร์ 45:00 สังคมตลกและเสียงหัวเราะ ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมส่งผลต่อการรับรู้ความเพลิดเพลินของคุณ 46:00 ความสัมพันธ์กับคุณภาพเสียงที่ส่งผลต่อการรับรู้ของผู้คนในแง่มุมอื่น ๆ ของภาพยนตร์ / รายการ 47:00 พูดคุยสั้น ๆ เกี่ยวกับ Louis CK 48:15 ข้อเสียของการกล่าวถึงเรื่องเศร้าด้วยอารมณ์ขัน สามารถดึงผู้ชมลงได้ 50:00 สรุปคุณจะพบ Alex Falcone: @alex_falcone บน Twitter, @alexfalcone บน Instagram ที่เกี่ยวข้อง

แทงบอล
บาคทร่า
คาสิโน
คาสิโนออนไลน์
แทงหวย

การอ่านพฤติกรรมของผู้เล่นในเกม Secret Hitler

UKGC ผลักดันการเรียกร้องตลาดมืดของอุตสาหกรรมการพนัน


ฉันเล่น Secret Hitler เป็นครั้งแรกในคืนอื่น ๆ มันเป็นจำนวนมากของความสนุกสนาน. เราเล่นเกมทั้งหมดสี่เกมเท่านั้นดังนั้นฉันจึงอยู่ห่างไกลจากผู้เชี่ยวชาญ แต่ฉันต้องการโพสต์ความคิดบางอย่างที่ฉันมีเกี่ยวกับการบอกศักยภาพ (เช่นรูปแบบพฤติกรรม) ในเกมนี้ ความเงียบและช่างพูด ความไม่สมดุลที่สำคัญอย่างหนึ่งของผู้เล่นมือใหม่คือการพูดมากขึ้นเมื่อพวกเขาเป็นคนดี (พวกเสรีนิยม) มากกว่าตอนที่พวกเขาเป็นคนเลว (พวกฟาสซิสต์) พวกฟาสซิสต์จำเป็นต้องหลอกลวงและแสร้งทำเป็นเสรีนิยมในขณะที่พวกเสรีนิยมไม่มีแรงจูงใจที่จะหลอกลวงดังนั้นจึงสามารถตัดขาดและเป็นตัวของตัวเองได้ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเสรีนิยมจะพูดมากขึ้นโดยทั่วไปในขณะที่พวกฟาสซิสต์จะต้องใช้ความคิดให้มากขึ้น (และโดยวิธีนี้เป็นรูปแบบการใช้คำพูดที่พบบ่อยที่สุดในโป๊กเกอร์คำพูดที่ไม่สุภาพและไม่สุภาพจากผู้เล่นที่ทำการเดิมพันครั้งใหญ่จะทำให้มือที่แข็งแกร่งมีโอกาสมากขึ้น) วิธีหนึ่งที่เล่นกับผู้เล่นใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์คือทุกคนเริ่มต้น อุดมสมบูรณ์มากเมื่อพวกเขาเป็นพวกเสรีนิยมกล่าวหาคนที่พวกเขาคิดว่าเป็นพวกฟาสซิสต์และสนุกสนานและอึกทึก จากนั้นเมื่อคนเหล่านั้นมีความรอบรู้ในฐานะฟาสซิสต์มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในพฤติกรรมของพวกเขา พวกเขาไม่กล่าวหาผู้คนพวกเขาเงียบสงบพวกเขายับยั้งชั่งใจในการกระทำของตนมากขึ้น สิ่งนี้ชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องมีความสมดุลทางพฤติกรรมจากเกมสู่เกมและคิดเกี่ยวกับ “เมตาเกม” ของคุณ (กลยุทธ์ระยะยาวของคุณ) ไม่มีข้อเสียของการทำตัวหลวม ๆ / ช่างพูดเป็นเสรีนิยมในเกมเดียว ความเสี่ยงเกิดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปในขณะที่คุณเสี่ยงต่อการให้ข้อมูลในเกมภายหลังเมื่อคุณเป็นพวกฟาสซิสต์ พฤติกรรมที่สงวนไว้ ด้วยเหตุผลเดียวกับข้างต้นฟาสซิสต์สามารถสงวนพฤติกรรมทางกายภาพได้ สัญญาณหนึ่งของสิ่งนี้คือการมองลงไปและไม่มองไปที่คนอื่นมากนัก ในเกมที่สี่ที่เราเล่นฉันตั้งโจทย์ให้ตัวเองพยายามเลือกว่าใครคือพวกฟาสซิสต์ที่อยู่นอกประตู เกมเริ่มต้นด้วยช่วงเวลาที่ทุกคนหลับตาระหว่างที่พวกฟาสซิสต์ลืมตาและเรียนรู้ว่าเพื่อนฟาสซิสต์คือใครและฮิตเลอร์คือใคร เมื่อเราทุกคนลืมตาขึ้นมา (ฉันเป็นเสรีนิยม) ฉันเห็นผู้เล่นสองคนที่อยู่ท้ายโต๊ะมองลงมาอย่างสงวนท่าทีในขณะที่คนอื่น ๆ มองไปรอบ ๆ อย่างกระตือรือร้นและสนุกสนาน อีกครั้งพวกเสรีนิยมไม่มีข้อ จำกัด ในพฤติกรรมของพวกเขาและอยากรู้อยากเห็นว่าใครอาจเป็นพวกฟาสซิสต์ในขณะที่พวกฟาสซิสต์รู้เรื่องลึกลับแล้ว ดังนั้นไม่เพียง แต่พวกเขาจะวิตกกังวลและเฝ้าระวังมากขึ้นเท่านั้นพวกเขายังมีเหตุผลน้อยกว่าที่จะสนใจในสิ่งที่เพื่อนเล่นพูดหรือทำ การคาดเดาของฉันถูกต้องและผู้เล่นสองคนที่มองลงไปในตอนแรกนั้นเป็นพวกฟาสซิสต์สองคน แม้ว่าเบาะแสดังกล่าวจะไม่แม่นยำ 100% แต่เบาะแสใด ๆ เช่นนี้ในช่วงเริ่มต้นของเกมจะให้เบาะแสเบื้องต้นแก่คุณว่าใครจะต้องสงสัย เนื่องจากทีมเสรีนิยมเริ่มต้นโดยไม่มีข้อมูลขอบเล็ก ๆ เหล่านี้จึงมีความสำคัญอย่างมาก หยุดชั่วคราวก่อนเล่นไพ่ องค์ประกอบการเล่นเกมอย่างหนึ่งคือ“ ประธานาธิบดี” พิจารณานโยบายสามประการ (กล่าวคือไพ่ที่แสดงถึงนโยบายที่เป็นเสรีนิยมหรือฟาสซิสต์) ทิ้งนโยบายหนึ่งนโยบายและส่งต่อไปยังนายกรัฐมนตรีสองฉบับซึ่งจะต้อง“ ออกกฎหมาย” หนึ่งในนโยบายเหล่านั้น . ตัวอย่างเช่นประธานาธิบดีฟาสซิสต์อาจมองไปที่นโยบายฟาสซิสต์สองนโยบายและนโยบายเสรีนิยมและส่งผ่านนโยบายฟาสซิสต์ทั้งสองไปยังเสนาบดีเพื่อไม่ให้เสนาบดีมีทางเลือกนอกจากเล่นนโยบายฟาสซิสต์ ถ้าเขาเลือกประธานาธิบดีก็สามารถอ้างว่าเขาผ่านนายกรัฐมนตรีเป็นฟาสซิสต์และนโยบายเสรีนิยมหรือถ้าเขาไม่ต้องการกล่าวหานายกรัฐมนตรีเขาสามารถพูดได้ว่าเขาได้รับนโยบายฟาสซิสต์ทั้งหมดและไม่มีทางเลือก ดังนั้นรูปแบบหนึ่งต่อไปนี้เป็นเพียงระยะเวลาที่ผู้คนใช้ในการพิจารณาเมื่อพวกเขาดูไพ่ก่อนเล่น ตัวอย่างเช่นมีอยู่ช่วงหนึ่งที่มีคนบอกว่าพวกเขาเป็นพวกฟาสซิสต์เมื่อมีคนส่งการ์ดนโยบายทั้งสองใบให้พวกเขาแล้วมองดูพวกเขาสองสามวินาทีก่อนที่จะเล่นไพ่ฟาสซิสต์ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นสองสามครั้งในช่วงเย็น จ่ายให้สมดุลกับ“ จังหวะการเดิมพัน” ของคุณ (ตามที่เราเรียกกันในโป๊กเกอร์) พฤติกรรมที่น่าสงสัยหรือไม่สอดคล้องกัน การวิเคราะห์คำสั่งด้วยวาจามีบทบาทสำคัญในเกมนี้ มันเป็นหัวใจสำคัญของเกม ในเกมทั่วไปมีจุดที่น่าสนใจมากมายในการวิเคราะห์ความหมายของคำพูดของผู้คนและพยายามสรุปว่าทำไมพวกเขาถึงทำเช่นนั้น เป็นเกมจิตวิทยาที่น่าสนใจมากที่จะช่วยให้อ่านเกมอื่น ๆ และสถานการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ของแถมที่พบบ่อยที่สุดของพวกฟาสซิสต์คือพวกเขาตอบสนองในรูปแบบการหยุดชะงักหรือไร้เหตุผล พึงระลึกไว้ว่าพวกเสรีนิยมไม่มีเหตุผลที่จะทำตัวน่าสงสัย การหลอกลวงไม่ควรมีบทบาทสำหรับพวกเขา (แม้ว่าผู้เล่นมือใหม่จะทำสิ่งแปลก ๆ ทุกอย่างก็ตาม) การตอบกลับที่ไร้เหตุผลและการหยุดตอบชั่วคราวจึงถือได้ว่าเป็นสัญญาณที่เชื่อถือได้ว่าเป็นพวกฟาสซิสต์ อีกครั้งแม้ว่าคุณจะไม่แน่ใจในรูปแบบทั้งหมด แต่การตอบสนองที่ผิดปกติควรนับรวมกับผู้เล่นเหล่านั้นจนกว่าคุณจะได้รับเหตุผลที่จะไว้วางใจพวกเขา รูปแบบทั่วไปอย่างหนึ่งที่ครอบตัดขึ้น: เป็นเรื่องปกติที่พวกฟาสซิสต์จะเข้าสู่สถานการณ์ที่ไม่เหมือนใครซึ่งกันและกัน ตัวอย่างเช่นประธานาธิบดีส่งต่อบุคคลนั้นหนึ่งนโยบายเสรีนิยมและนโยบายฟาสซิสต์หนึ่งคนและพวกเขาออกนโยบายฟาสซิสต์และบอกว่าพวกเขาผ่านนโยบายฟาสซิสต์สองนโยบาย ดังนั้นทุกคนจึงรู้ว่าคนคนหนึ่งกำลังโกหก ในสถานการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องปกติที่พวกฟาสซิสต์จะไม่ปกป้องตัวเองมากนัก นี่ไม่ได้แย่ขนาดนั้นจริง ๆ โดยสมมติว่าผู้เล่นถูกมองว่าทำตัวเหมือนกันในสถานการณ์ที่ผ่านมาในฐานะเสรีนิยม แต่คนส่วนใหญ่ไม่สมดุลที่นี่และจะพูดมากขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองและดูถูกอีกฝ่ายหากอีกฝ่ายเป็น จริงๆแล้วคนโกหก บอกได้มากขึ้น: พวกฟาสซิสต์มักจะไม่พูดขึ้นในภายหลังในเกมกับบุคคลที่ควรโกหกพวกเขาแม้ว่าพวกเขาจะยังคงยึดมั่นในตัวละครพวกเขาก็ควรรู้โดยไม่ต้องสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นฟาสซิสต์ ดังนั้นสำหรับพวกฟาสซิสต์การขาดการอยู่ในตัวละครที่น่าเชื่ออาจเป็นของแถม สิ่งนี้เกิดขึ้นกับฉัน ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่อธิบายไว้ข้างต้นและหลังจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมาในความพยายามที่จะเป็นเสรีนิยมที่เรียบง่ายฉันลืมไปว่าฉันควรจะแน่ใจว่าคนคนนั้นเป็นพวกฟาสซิสต์ ในขณะที่ถ้าฉันถูกคน ๆ นั้นโกหกและปองร้ายอย่างชัดเจนฉันจะไม่ลืมมันและจะยังคงนำมันขึ้นมา แนวทางที่ดีที่สุดของทฤษฎีเกมทุกเกมมีวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดตามทฤษฎีเกม (กล่าวอีกนัยหนึ่งคือแนวทางที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้และไม่สามารถเอาชนะได้ในระยะยาวสำหรับการเล่นกับการแข่งขันที่ยากลำบาก) และฉันเริ่มคิดว่าสิ่งนี้จะนำไปใช้กับพฤติกรรมของคน ๆ หนึ่งได้อย่างไร ใน Secret Hitler เกือบจะแน่นอน (เช่นเดียวกับเกมส่วนใหญ่) ที่จะใช้คำขั้นต่ำที่จำเป็นในการเล่นเกม: ถามคำถามขั้นต่ำที่เปลือยเปล่าและตอบกลับให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เมื่อมีคำถามหนึ่งคำถาม และนี่เป็นเพราะ 1) ผู้เล่นที่ดีทุกคนจะรู้ข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่ในเกมจนถึงตอนนี้และวิธีที่ดีที่สุดในการใช้ประโยชน์จากมัน (จึงไม่ค่อยมีประโยชน์ในการแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น) และ 2) ผู้เล่นที่ดีทุกคนจะ รู้วิธีตอบคำถามทั้งหมดอย่างเหมาะสมที่สุด (ดังนั้นการถามหรือตอบคำถามจึงมีค่าไม่มากนัก) ปัจจัยที่น่าสนใจประการหนึ่งคือความสามารถของประธานาธิบดีในการตรวจสอบการเป็นสมาชิกพรรคของใครบางคนเป็นการส่วนตัว นอกจากพวกฟาสซิสต์ที่รู้ว่าฟาสซิสต์คนอื่นเป็นใครแล้วนี่เป็นเพียงข้อมูลส่วนตัวในเกม (เว้นแต่ฉันจะลืมอย่างอื่น) ถ้าไม่ใช่สำหรับสิ่งนี้ฉันมั่นใจว่าแนวทาง GTO จะไม่ถามคำถามใด ๆ และเงียบสนิทตลอดทั้งเกม แต่ข้อมูลที่ซ่อนอยู่นี้สร้างไดนามิกที่ผิดปกติซึ่งสิ่งที่ประธานาธิบดีเลือกจะทำกับข้อมูลนั้นจะ ดูเหมือนจะมีหลายปัจจัยที่เกี่ยวข้อง จากนั้นอีกครั้งหากเข้าใจว่าฟาสซิสต์มักจะกล่าวหาว่าพวกเสรีนิยมเป็นพวกฟาสซิสต์หรือบอกว่าเพื่อนฟาสซิสต์เป็นพวกเสรีนิยมอาจเป็นไปได้ว่ากลยุทธ์ที่ใช้ประโยชน์ไม่ได้อาจจะไม่พูดอะไรที่นี่เช่นกัน ควรชี้ให้เห็นเช่นเดียวกับเกมทั้งหมดการบอกเล่าเหล่านี้น่าจะเชื่อถือได้สำหรับผู้เล่นที่มีประสบการณ์น้อย ผู้เล่นที่มีประสบการณ์จะทรงตัวได้ดีกว่าและอ่านไม่ออก อีกครั้งฉันเล่นเกมนี้เพียงสี่ครั้งดังนั้นโปรดลดฉันลงถ้าฉันทำอะไรผิดพลาด หากฉันทำอะไรผิดพลาดคุณคิดว่าหรือหากคุณมีความคิดเกี่ยวกับพฤติกรรมที่ใช้ในเกมนี้โปรดแจ้งให้เราทราบในหน้าติดต่อ หากคุณชอบสิ่งนี้คุณอาจชอบโพสต์ของฉันเกี่ยวกับการอ่านคำบอกเล่าใน Cards Against Humanity ที่เกี่ยวข้อง

แทงบอล
บาคทร่า
คาสิโน
คาสิโนออนไลน์
แทงหวย

การวิเคราะห์ Brett Kavanaugh และ Mark Judge ปฏิเสธเกี่ยวกับข้อกล่าวหาของ Ford

UKGC ผลักดันการเรียกร้องตลาดมืดของอุตสาหกรรมการพนัน


งานชิ้นนี้จะกล่าวถึงถ้อยแถลงบางส่วนของ Brett Kavanaugh และ Mark Judge ที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหาของดร. คริสตินฟอร์ด ถ้อยแถลงของ Kavanaugh ที่กล่าวถึงในงานชิ้นนี้มาจากการสัมภาษณ์ Fox News ของ Kavanaugh และภรรยาของเขาเมื่อวันที่ 24 กันยายน (วิดีโอด้านล่าง) ฉันพบว่าการปฏิเสธของ Kavanaugh ในการสัมภาษณ์ครั้งนี้อ่อนแอและหลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วยเหตุผลหลักเหล่านี้ Kavanaugh แทบจะไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เขาควรจะจำดร. ฟอร์ดและเหตุการณ์นี้ บุคคลที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับใครบางคนอย่างตรงไปตรงมาหรือมั่นใจว่าเหตุการณ์ดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นจะต้องเน้นย้ำเรื่องนี้ การปฏิเสธของเขามุ่งเน้นไปที่การปฏิเสธ“ การข่มขืน” แทนที่จะปฏิเสธข้อกล่าวหาที่เฉพาะเจาะจง การปฏิเสธและการป้องกันของเขาโดยทั่วไปคลุมเครือและไม่เฉพาะเจาะจง ฉันต้องการเขียนสิ่งนี้เป็นหลักเพราะฉันเคยเห็นคนหัวโบราณหลายคนที่ดูเหมือนจะคิดว่าคำพูดของคาวานอห์ในเรื่องนี้ดีมากและน่าเชื่อถือและตรงไปตรงมา ในขณะที่อาจมีเหตุผลทางกฎหมายที่ Kavanaugh ต้องระมัดระวังและทำผิดเกี่ยวกับการคลุมเครือ / หลบเลี่ยง แต่ก็ชัดเจนมากสำหรับฉันการปฏิเสธของเขาไม่ดีหรือตรงไปตรงมาหรือน่าเชื่อถือ นี่คือวิดีโอ (การวิเคราะห์เพิ่มเติมอยู่ด้านล่างวิดีโอ): ตัวอย่างการสัมภาษณ์ที่ฉันคัดลอก / วางไว้ด้านล่างมาจากการถอดความการสัมภาษณ์นี้ 2:05 ของวิดีโอ: KAVANAUGH: ฉันอาจจะได้พบเธอเราไม่ได้เดินทางในวงสังคมเดียวกันเธอไม่ใช่เพื่อนไม่ใช่คนที่ฉันรู้จัก – MACCALLUM (ผู้สัมภาษณ์): คุณจำไม่ได้ว่าเคยอยู่ในปาร์ตี้ด้วย เธอเคย? KAVANAUGH: ฉันไม่ทำ ดูเหมือนเป็นการปฏิเสธที่ดีบนพื้นผิว เขาจำเธอไม่ได้จำไม่ได้ว่าอยู่ในงานปาร์ตี้กับเธอ แต่คำว่า“ ฉันไม่ทำ” ของเขานี่เป็นเพียงคำพูดเดียวในการสัมภาษณ์ทั้งหมดนี้ซึ่งเขาปฏิเสธเป็นพิเศษว่าไม่เคยอยู่ในงานปาร์ตี้กับดร. ฟอร์ด ฉันขอเสนอว่าถ้าคาวานเนาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้จริง ๆ และถ้าจำไม่ได้ว่าอยู่ในงานปาร์ตี้กับเธอคุณจะได้ยินว่ามากกว่าหนึ่งครั้งในการสัมภาษณ์ที่ยาวนานนี้ 3:05 ของวิดีโอ: MACCALLUM: จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครยืนยันเรื่องที่เธอเล่า ในขณะที่คุณชี้ให้เห็นอย่างถูกต้อง แต่มีอยู่ – ดังนั้นจึงไม่มีโอกาสที่จะมีบางอย่างระหว่างคุณสองคนที่บางทีเธออาจเข้าใจผิดในการแลกเปลี่ยนที่คุณมี? คุณไม่เคยพบเธอไม่เคยจูบเธอไม่เคยสัมผัสเธอไม่มีอะไรที่คุณจำได้? KAVANAUGH: ถูกต้อง ฉัน – ฉันไม่เคยมีกิจกรรมทางเพศหรือทางกายกับดร. ฟอร์ด ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมหรืออย่างอื่น – ที่นี่ Kavanaugh ได้รับโอกาสอีกครั้งในการเน้นย้ำว่าเขาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้และยังย้ำอีกครั้งว่าเขาไม่ได้ติดต่อกับเธอเลย การตอบสนองของเขาบนพื้นผิวฟังดูโอเค แต่เรามาดูอย่างละเอียดกันดีกว่า ประการแรกควรสังเกตว่า MacCallum ทำผิดพลาดทั่วไป (หรือในกรณีนี้เนื่องจากเป็นข่าวฟ็อกซ์น่าจะมีจุดมุ่งหมาย *): การถามคำถามแบบผสมที่ง่ายต่อการหลีกเลี่ยงการตอบโดยการตอบอย่างคลุมเครือหรือตอบเพียงหนึ่งใน คำถาม. ที่นี่ดูเหมือนเธอจะขอคำยืนยันว่าเขาจำไม่ได้ a) พบเธอ b) จูบเธอ c) สัมผัสเธอ คาวานเนาตอบว่า“ ถูกต้อง” แต่เขาตอบสนองอะไรเป็นพิเศษ? การติดตามผลของเขามุ่งเน้นไปที่การข่มขืนซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ MacCallum ถามถึง เขาพูดซ้ำสิ่งที่เขาพูดหลาย ๆ ครั้งในรูปแบบที่แตกต่างกันเล็กน้อยในการสัมภาษณ์ครั้งนี้:“ ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมหรืออย่างอื่นเลย” แต่ MacCallum กำลังถามว่าเขาจำได้ว่าพบหรือจูบหรือสัมผัสดร. ฟอร์ดตั้งแต่แรกไม่ใช่เรื่องการข่มขืน อีกครั้งหากคุณจำไม่ได้ว่าได้พบใครบางคนตามความเป็นจริงหรือถ้าคุณแน่ใจว่าคุณไม่ได้พบเจออย่างที่ถูกกล่าวหาฉันขอเสนอว่าคุณจะมีพลังมากในการปฏิเสธว่าการโต้ตอบดังกล่าวอาจเกิดขึ้นได้ มีพลังในการพูดบางอย่างเช่น“ ฉันจำไม่ได้ว่าครั้งใดที่ฉันได้พบกับคริสตินฟอร์ดในงานปาร์ตี้ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการพูดคุยกับเธอทุกที่ทุกเวลาและไม่มีความทรงจำที่จะสัมผัสเธอในแบบที่เธออธิบายหรือวิธีใด ๆ ” ความจริงที่ว่าคำพูดของเขาดูคลุมเครือและอ่อนแอเนื่องจากเขาขาดความทรงจำเกี่ยวกับเธอเป็นสิ่งสำคัญในความคิดของฉัน นอกจากนี้คำตอบของ Kavanaugh ซึ่งเขาพูดซ้ำหลายครั้งในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ (“ ฉันไม่เคยทำร้ายทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมหรืออย่างอื่น”) ไม่ใช่การปฏิเสธอะไรโดยเฉพาะ ประการหนึ่งคำจำกัดความของ ‘การข่มขืน’ เป็นเรื่องส่วนตัว เป็นไปได้ว่าแม้ว่าเหตุการณ์ที่ถูกกล่าวหาจะเกิดขึ้นตามที่ดร. ฟอร์ดอธิบายคาวานเนาก็ไม่ถือว่าเป็นการข่มขืน โดยทั่วไปแล้วมันเป็นเพียงการปฏิเสธที่คลุมเครือและไม่เฉพาะเจาะจง ในกรณีนี้ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจให้คำพูดนี้ใช้เป็นการปฏิเสธข้อกล่าวหานี้และข้อกล่าวหาทั้งหมด แต่ล้มเหลวเพราะไม่ได้เจาะจง มาดูคำตอบแรกของเขาในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ MacCallum เริ่มต้นด้วยการลงรายละเอียดเกี่ยวกับข้อกล่าวหาของดร. ฟอร์ดและในที่สุดก็ถามเรื่องนี้คำถามแรกของเธอ: 1:40 ของวิดีโอ: MACCOLLUM: คุณปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่าสิ่งนี้เกิดขึ้น เกิดอะไรขึ้น? KAVANAUGH: ไม่ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครเลยไม่เคยเรียนมัธยม ฉันปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างให้เกียรติและเคารพเสมอ ฟังคนที่รู้จักฉันดีที่สุดตลอดชีวิตผู้หญิงที่รู้จักฉันมาตั้งแต่มัธยมปลายอายุ 65 ปีที่เซ็นจดหมายจากโรงเรียนมัธยมในชั่วข้ามคืนว่าฉันปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างให้เกียรติและเคารพ – อีกครั้งที่นี่เขาพูดว่า เขาไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ถาม นี่คงเป็นจุดที่สมบูรณ์แบบที่จะบอกว่าเขาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้เลย ตามที่ระบุไว้ “การข่มขืน” มีคำจำกัดความที่เป็นอัตวิสัยและเราต้องการข้อมูลที่เฉพาะเจาะจง ถ้าคาวานเนาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้จริงๆและแน่ใจว่าเขาไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับเธอทางร่างกายฉันคิดว่าเป็นไปได้ว่าเขาอาจเริ่มต้นด้วยการพูดอะไรบางอย่างที่มีพลังมากกว่านั้น อีกตัวอย่างหนึ่ง: MACCALLUM: ดังนั้นเมื่อเธอบอกว่าไม่มีข้อสงสัยในใจว่าเป็นคุณเพราะเธอถูกถามอย่างนั้น เป็นไปได้ไหมว่าคุณอาจจะทำให้เขาสับสนบางทีมันอาจจะเป็นตัวตนที่เข้าใจผิดหรืออาจเป็นคนอื่น เธอบอกว่าไม่อย่างแน่นอน KAVANAUGH: ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครเลย ฉันไม่ได้อยู่ในงานปาร์ตี้ที่อธิบายไว้ ฉันไม่ได้อยู่ที่ไหนในสถานที่ใด ๆ ที่คล้ายกับช่วงฤดูร้อนปี 1982 คนอื่น ๆ ที่ถูกกล่าวหาว่าอยู่ที่นั่นไม่ได้พูดอะไรแบบนั้น และผู้หญิงที่ถูกกล่าวหาว่าอยู่ที่นั่นซึ่งเป็นเพื่อนของเธอบอกว่าเธอไม่รู้จักฉันและจำไม่ได้ว่าเคยร่วมงานปาร์ตี้กับฉันในชีวิตของเธอ แทนที่จะตอบว่าดร. ฟอร์ดเข้าใจผิดอย่างแน่นอนเพราะคาวานอห์จำไม่ได้ว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับเธอหรือเหตุการณ์แบบนั้นเขาตอบกลับอีกครั้งด้วยการปฏิเสธทั่วไปที่คลุมเครือ ส่วนอื่น ๆ ของการสัมภาษณ์ของเขาในทำนองเดียวกันคือหลีกเลี่ยงข้อกล่าวหาที่เฉพาะเจาะจงหรือเขาจำได้ดีแค่ไหนหรือจำดร. ฟอร์ดไม่ได้ เขาพูดถึงการอ้างอิงตัวละครเขาพูดถึงความเข้มแข็งโดยทั่วไปของเขา แต่ใช้เวลาเพียงเล็กน้อยในการเจาะจง คำให้การของ Mark Judge Mark Judge เพื่อนของ Kavanaugh ได้ให้การปฏิเสธที่อ่อนแอมากเช่นกัน นอกจากนี้เขายังมีประวัติว่าเป็นคนติดเหล้าตั้งแต่อายุยังน้อย นอกจากนี้เขายังระบุว่าเขาไม่ต้องการเป็นพยานในนามของ Kavanaugh นี่คือข้อความบางส่วนที่ผู้พิพากษาได้กล่าวไว้:“ มันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อจริงๆ ฉันไม่เคยเห็น Brett ทำตัวแบบนั้นเลย” ผู้พิพากษาบอกเรื่องนี้กับ The Weekly Standard “ Brett Kavanaugh และฉันเป็นเพื่อนกันสมัยมัธยมปลาย แต่เราไม่ได้พูดคุยกันโดยตรงมาหลายปีแล้ว ฉันจำเหตุการณ์ที่ดร. ฟอร์ดบรรยายไว้ในคำให้การของเธอต่อหน้าคณะกรรมการตุลาการวุฒิสภาสหรัฐในวันนี้ไม่ได้ ฉันไม่เคยเห็นเบร็ตต์แสดงในลักษณะที่ดร. ฟอร์ดอธิบาย” นี่มาจากจดหมายสั้น ๆ ที่เขาเขียนถึง Grassley สิ่งเหล่านี้อาจฟังดูดีบนพื้นผิว แต่โปรดทราบว่าทั้งสองมีความคลุมเครือมาก ผู้พิพากษาไม่ได้บอกว่าเขาจำไม่ได้ว่าใช้เวลากับดร. ฟอร์ด เขาไม่ได้บอกว่าเขาไม่เคยเห็น Kavanaugh และ Ford อยู่ด้วยกัน เขาพูดอย่างคลุมเครือเกี่ยวกับการไม่เห็นเบร็ตต์กระทำ“ ในลักษณะนั้น” หรือ“ ในลักษณะนั้น” แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องส่วนตัว ประเด็นหลักคือเขาหลีกเลี่ยงการพูดคุยเกี่ยวกับการได้เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันและสิ่งที่อาจเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา สิ่งเหล่านี้เป็นการปฏิเสธที่ไม่ดี บทสรุปฉันคิดว่ามันเป็นไปได้มากจากการปฏิเสธที่คลุมเครือของคาวานเนาซึ่งเขาจำได้มากกว่าที่พูดเกี่ยวกับดร. ฟอร์ด และฉันคิดว่ามันเป็นไปได้มากจากคำพูดสั้น ๆ ของผู้พิพากษาที่เขารู้มากกว่าที่เขาพูด สิ่งที่น่าสังเกต: การหลบหลีกไม่จำเป็นต้องหมายความว่าคำอธิบายของดร. ฟอร์ดถูกต้อง 100% คำอธิบายที่เป็นไปได้อย่างหนึ่งสำหรับชายทั้งสองที่มีเจตนาหลบเลี่ยงและคลุมเครือคือพวกเขารู้ว่ามีเหตุการณ์ในวัยมัธยมปลายที่พวกเขาจำไม่ได้เนื่องจากเมาสุรา แต่อย่างเห็นได้ชัดว่าการหลบเลี่ยงของพวกเขาอย่างน้อยที่สุดก็สนับสนุนการมองลึกลงไปในข้อกล่าวหาทั้งหมด หากคุณชอบสิ่งนี้คุณอาจสนุกกับตอนพอดคาสต์ของฉันเกี่ยวกับการวิเคราะห์ข้อความที่เป็นลายลักษณ์อักษร / คำพูด * เมื่อพูดถึงอคติของ Fox News มากขึ้นฉันพบว่าช่วงเวลาต่อไปนี้ในการสัมภาษณ์ค่อนข้างตลก ดูเหมือนว่า MacCallum จะขอร้องให้ Kavanaugh ระบุว่าเขาเชื่อว่าข้อกล่าวหาดังกล่าวเป็นเรื่องโกหกของผู้หญิงที่พูดถึงท่าทีของเขาเกี่ยวกับการทำแท้ง เธอรู้สึกเคืองที่เขาไม่ตอบคำถามของเธอในวิดีโอ คาวานเนาไม่ได้ให้สิ่งที่เธอร้องขอไม่ว่าจะเป็นเพราะเขาเชื่อว่าข้อกล่าวหานั้นไม่ได้มีแรงจูงใจทางการเมืองหรือว่ามันจะเป็นรูปแบบที่ไม่ดีสำหรับเขาที่จะพูดแบบนั้นหรือเพราะเขารู้ว่าพวกเขาไม่มีแรงจูงใจทางการเมือง 18:10 ของวิดีโอ MACCALLUM: ในแง่ของกระบวนการตอนนี้และตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณดูว่าทั้งหมดนี้เกิดจากที่ใดคุณมีความคิดหรือไม่? นี่มันเกี่ยวกับ Roe v. Wade หรือเปล่า? นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับคนที่เริ่มต้นจากค้างคาวกล่าวว่าพวกเขาต้องการเห็นคุณไม่เคยมีส่วนร่วมในศาลฎีกาหรือไม่? ทั้งหมดนี้มาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่ต้องการกระบวนการที่ยุติธรรมที่ฉันสามารถได้ยินได้ MACCALLUM: คุณไม่มีความคิดใด ๆ – มันมาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่ต้องการกระบวนการที่ยุติธรรมที่ฉันสามารถได้ยินปกป้องความซื่อสัตย์ปกป้องความสมบูรณ์ของครอบครัวของฉัน ฉัน – ฉันกำลังพูดความจริง MACCALLUM: คุณไม่ต้องการพูดเกี่ยวกับที่คุณคิดว่ามันมาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่ต้องการโอกาสกระบวนการที่ยุติธรรมที่ฉันสามารถปกป้องความซื่อสัตย์ของฉันได้ MACCALLUM: เอาล่ะ…เกี่ยวข้องกัน

แทงบอล
บาคทร่า
คาสิโน
คาสิโนออนไลน์
แทงหวย

อีเมลจากผู้อ่าน: โป๊กเกอร์ที่เขาชื่นชอบและมีประโยชน์มากที่สุด

UKGC ผลักดันการเรียกร้องตลาดมืดของอุตสาหกรรมการพนัน


โพสต์เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2018 โดย Zachary Elwood – รับโป๊กเกอร์ฟรีบอกหลักสูตรที่นี่ด้านล่างนี้เป็นอีเมลฉบับแก้ไขจากผู้อ่าน Jeremy G จาก California ซึ่งเขียนเกี่ยวกับเนื้อหาของฉันที่เขาคิดว่ามีประโยชน์มากที่สุด ฉันต้องการแบ่งปันสิ่งนี้เพราะฉันเห็นด้วยกับเขา ฉันคิดว่าการบอกด้วยวาจามีความสำคัญมากในเกมเงินสดเดิมพันระดับต่ำถึงระดับกลางของคุณซึ่งมีการพูดคุยระหว่างผู้เล่นที่ไม่ค่อยมีความรู้ และฉันเห็นด้วยกับเขาว่าสิ่งนี้มีประสิทธิภาพเมื่อคุณป้อนมัน นี่คือเหตุผลทั้งหมดที่หนังสือเล่มนี้ผมภาคภูมิใจที่สุดคือ Verbal Poker Tells; ฉันคิดว่ามันมีข้อมูลบอกโป๊กเกอร์ที่เป็นเอกลักษณ์และน่าเชื่อถือที่สุดที่มีอยู่ ฉันใช้เวลา 8 เดือนเต็มเวลาทำงานกับมันและได้เรียนรู้มากมายในกระบวนการค้นคว้าและเขียนมัน ด้านล่างนี้เขาพูดถึงแนวคิดของคำพูดที่อ่อนแอกล่าวอีกนัยหนึ่งคือข้อความที่บ่งบอกถึงความอ่อนแอเกี่ยวกับมือของผู้พูด ตัวอย่างเช่น“ ฉันกำลังพูดไม่ชัด” หรือ“ ฉันมีบ้านไม่ครบ” สิ่งเหล่านี้ค่อนข้างชัดเจนและเป็นระดับพื้นผิว (เช่นสองตัวอย่างก่อนหน้านี้) แต่ก็สามารถค่อนข้างอ้อม / ละเอียดอ่อน (และนั่นคือสิ่งที่ฉันลงรายละเอียดในหนังสือของฉัน) แต่สำหรับอีเมลด้านล่างนี้ผู้อ่านกำลังพูดถึงวิธีที่ผู้เล่นเดิมพันมือที่แข็งแกร่งสามารถกำจัดมือที่แข็งแกร่งออกจากระยะของพวกเขาได้ (เช่น“ ฉันไม่มีควอดส์”) ในขณะที่สิ่งนั้นแทบจะไม่เคยทำ อีเมล: ฉันเล่นเกมในบ้านสัปดาห์ละครั้งหรือสองครั้ง มือสมัครเล่น แต่กองอยู่ระหว่าง 1k ถึง 10,000 ฉันเป็นส่วนใหญ่ในซีรีส์วิดีโอของคุณ เป็นรีวิวที่ดี แต่อาจจะแพงไปหน่อยสำหรับคนที่ชอบอ่านหนังสือของคุณ อย่างไรก็ตามฉันสนุกกับมัน ฉันอยากจะบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับฉันจากงานทั้งหมดของคุณ ความจริงที่ว่าคนพาลจะหลีกเลี่ยงการใช้ถ้อยคำที่ไม่สุภาพ ผู้เล่นที่มีมือที่แข็งแกร่งมากจะเต็มใจที่จะใช้คำพูดที่อ่อนแอ เคล็ดลับนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับฉันในเกมของฉัน นี่คือวิธีที่ฉันใช้: มีคนวางเดิมพันก้อนใหญ่ในแม่น้ำเป็นหม้อใบใหญ่ฉันถามพวกเขาว่าพวกเขามีมือที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้หรือไม่ โดยปกติจะมีบางอย่างเช่น“ ฉันคิดว่าคุณตีสี่แยก ช่วยบอกฉันทีอย่างน้อยที่สุด? คุณมีล่ามอีกครั้งหรือไม่? ฉันคิดว่าคุณกำลังประจบประแจงหรือคุณโดนล่าม” จากนั้นฉันจะวัดการตอบสนอง ไม่เพียงแค่ว่าพวกเขาเต็มใจที่จะละเว้นมือที่ไม่น่าเป็นไปได้มากนัก แต่ยังมีพฤติกรรมปลอบโยน / ความทุกข์อื่น ๆ จากนั้นฉันจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับมือจับบลัฟของฉัน นี่คือเหตุผลว่าทำไมมันจึงมีประโยชน์สำหรับฉัน: 1) โดยปกติสถานการณ์เหล่านี้จะใหญ่ แม่น้ำใหญ่เดิมพันเป็นหม้อใหญ่ การแกว่งครั้งใหญ่สำหรับฉันถ้าฉันทำได้ถูกต้อง 2) มันช่วยให้ฉันได้รับข้อมูลที่ฉันสามารถใช้ได้ทันทีในช่วงเวลานั้นไม่ใช่ที่ไหนสักแห่งบนถนนสายหลัง 3) ฉันสามารถใช้เคล็ดลับนี้เพื่อรับข้อมูลเชิงรุกจากฉัน ฝ่ายตรงข้าม. . ฉันไม่ใช่คนพูดใหญ่ในสถานการณ์เหล่านี้ แต่สิ่งนี้ทำให้ฉันมีบางสิ่งที่เฉพาะเจาะจงที่จะขอ ฉันไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจมากก่อนช่วงเวลานี้ 4) เพราะมันทำให้ฉันมีบางอย่างที่จะถามเกี่ยวกับฉันยังสามารถวัดระดับความสะดวกสบายทั่วไปของพวกเขาได้ ฯลฯ และไม่ใช่แค่ความเต็มใจที่จะกำจัดมือออกจากการถือครองที่เป็นไปได้ 5) ฉันพบว่ามันค่อนข้างเชื่อถือได้กับเพื่อนของฉัน สำหรับฉันฉันคิดว่างานของคุณมีประโยชน์มากที่สุดสำหรับการตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่เหล่านั้น เราทุกคนเล่นด้วยกันมาหลายปีแล้วและมักจะดื่มและพูดคุยและตื่นขึ้นมาเพื่อดื่มกันเป็นจำนวนมากดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากมากที่จะสังเกตเห็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นผู้ชายกำลังมองมาที่ฉันเมื่อฉันเดิมพัน pre-flop หรือไม่ แต่ถ้าฉันสามารถชี้แจงได้เพียงเล็กน้อยจากพฤติกรรมของเขาในช่วงเวลาการเดิมพันครั้งใหญ่เหล่านั้นโดยปกติแล้วบนแม่น้ำและเพียงแค่มีความมั่นใจอีกเล็กน้อยว่าเขาไม่ได้บลัฟหรือมีแนวโน้มที่จะเป็นเช่นนั้นมันจะสร้างความแตกต่างอย่างมากในอัตราการชนะของฉัน . เมื่อคืนฉันต้องใช้วิธีนี้ในการเดิมพันแม่น้ำใหญ่ของเพื่อน เมื่อถึงเวลาที่ฉันโทรหาสายที่ยากจริงๆฉันค่อนข้างแน่ใจว่าฉันตัดสินใจถูกต้องและเขาก็บลัฟฟ์และเขาก็เป็นเช่นนั้น และนั่นทำให้ฉัน 3-4k ฉันอาจจะไปที่นั่นต่อไปโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคุณ แต่ไม่ใช่ทุกครั้งและฉันมีความมั่นใจมากขึ้นและรู้ว่าต้องค้นหาอะไร ฉันชอบอีเมลฉบับนี้เพราะเขามีประเด็นดีๆเกี่ยวกับวิธีใช้ประโยชน์จากรูปแบบเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ประการแรกควรใช้วิธีการถามคำถามเท่าที่จำเป็นเนื่องจากคุณไม่ต้องการให้ฝ่ายตรงข้ามคิดว่าคุณมีวิธีตีความ / วิเคราะห์คำพูดของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผู้เล่นที่ดี / มีประสบการณ์ไม่น่าจะตกหลุมรัก แต่กำไรส่วนใหญ่ในโป๊กเกอร์มาจากผู้เล่นที่ค่อนข้างมือสมัครเล่นและมั่นใจมากเกินไปและยิ่งคุณสามารถดึงข้อมูลจากผู้เล่นเหล่านั้นได้มากเท่าไหร่คุณก็จะทำได้ดีขึ้นเท่านั้น คุณอาจจะประหลาดใจ แม้ในเกมที่มีเดิมพันค่อนข้างสูงคุณจะเห็นคำบอกเล่าประเภทนี้มากมาย ที่เกี่ยวข้อง

แทงบอล
บาคทร่า
คาสิโน
คาสิโนออนไลน์
แทงหวย

คำรับรองสำหรับโป๊กเกอร์ของ Zach Elwood บอกหนังสือและวิดีโอ: เรียงความ # 1

UKGC ผลักดันการเรียกร้องตลาดมืดของอุตสาหกรรมการพนัน


โพสต์เมื่อ 18 กรกฎาคม 2019 โดย Zachary Elwood – รับโป๊กเกอร์ฟรีบอกหลักสูตรที่นี่ในเดือนมิถุนายน 2019 ฉันจัดการประกวดเรียงความ ฉันจะโพสต์ผู้ชนะทั้งสี่ในบล็อกนี้ นี่คืออันแรก นี่มาจาก Keith Troell หนังสือและวิดีโอของ Zachary Elwood ช่วยปรับปรุงเกมโป๊กเกอร์ของฉันได้อย่างไรโดย Keith Troell นี่คือคำบอกเล่าจากหนังสือ Exploiting Poker Tells ที่ช่วยให้ฉันได้รับโชค “มือ # 99: ความลังเลใจในการเดิมพันเป็นสัญญาณของความแข็งแกร่ง” คำบอกเล่าของแม่น้ำนี้แสดงอยู่ในหนังสือด้วยมือจากเกมลิมิต แต่ฉันพบว่ามันเป็นเรื่องจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหม้อ จำกัด และไม่ จำกัด และฉันพบว่ามันน่าเชื่อถือมาก เมื่อมีการดำเนินการกับผู้เล่นที่กำหนดการเดิมพันของเขาจะเป็นไปอย่างสบาย ๆ เขาจะหยิบชิปสีเขียวมาวางไว้หน้ากองแล้วมองดูจากนั้นเขาอาจจะใส่กลับเข้าไปแล้วแทนที่ด้วยสีแดงจากนั้นมองดูอีกครั้งราวกับว่าเขากำลังตัดสินองค์ประกอบทางศิลปะ สิ่งนี้สามารถดำเนินต่อไปได้นานอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อเทียบกับจังหวะการเดิมพันปกติของเขา ฉันเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน แต่ไม่เคยคิดที่จะเชื่อมโยงมันก่อนที่จะอ่านหนังสือของคุณ โดยปกติแล้วตอนนี้ที่ฉันรับรู้พฤติกรรมนี้ฉันนึกถึงคนที่ไม่เห็นว่ามันเป็นความโง่เขลา ฉันไม่คิดว่าฉันจะมีเซสชั่นเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ฉันได้ดูนักพนันที่วางเดิมพันแม่น้ำของเขาอย่างหยุดชะงักโดยไม่กรีดร้องในหัวของฉัน“ อย่าโทร! เขาเข้าใจแล้ว!” เพียงเพื่อดูคู่ต่อสู้ของเขาใส่เงินเข้ามานั่นคือผลตอบแทนสองเท่า: ประหยัดเงินและให้ความพึงพอใจในตนเอง นี่เป็นอีกหนึ่งเล่มจากหนังสือเล่มเดียวกันที่ฉันเตะตัวเองโดยไม่รู้ตัวเร็วกว่านี้:“ มือ # 102: ศึกษาคู่ต่อสู้ก่อนโทร…” ฉันทำแบบนี้ตลอดเวลา เมื่อฉันรู้ว่าฉันจะเรียกแม่น้ำและดูไพ่ทั้งหมดฉันรอสักครู่และสังเกตคู่ต่อสู้ของฉัน ฉันพยายามที่จะไม่จ้องไปที่เขาโดยตรงฉันมักจะจ้องมองออกไปในอวกาศในขณะที่ปล่อยให้เขาอยู่ในสายตารอบข้าง สิ่งนี้ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมายแก่ฉันจนแทบจะเหมือนกับการขโมย ฉันไม่คิดเรื่องนี้ได้อย่างไร การปรับปรุงที่ใหญ่ที่สุดในเกมของฉันมาจากหนังสือ Verbal Tells ในเกมที่ฉันเล่นทุกคนมักจะพูดถึง ฉันสงสัยว่าจะมีข้อมูลเหมืองทอง แต่บ่อยครั้งที่ฉันไม่สามารถหาหัวหรือก้อยได้ คำบอกเหล่านี้ทำกำไรได้มากเพราะเป็นเรื่องธรรมดาและบ่อยมาก พวกเขาทั้งหมดจะต้องมีความสัมพันธ์กับผู้เล่นเนื่องจากผู้เล่นที่ดีกว่าจะตระหนักถึงพวกเขาและพยายามที่จะใช้มันอย่างยุ่งยาก สามสิ่งใหญ่ ๆ คือ: ทิศทางที่ผิด ธรรมดามากและน่าเชื่อถือมาก ข้อความเช่น“ มาดูกันว่าหัวใจของเด็กคนนี้อยู่ที่ไหน”“ มาดูกันว่ามีใครกล้าเล่นอีกไหม”“ เขาเลี้ยงดูฉันมาตลอด” และ“ เขามักจะทำร้ายบลายด์ของฉัน” เป็นเรื่องปกติในเกมเท็กซัสในพื้นที่ของฉัน ฉันยังได้ยินพวกเขาตลอดเวลาในเกม จำกัด เงินเดิมพันกลางที่ลาสเวกัสโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากคนในพื้นที่ที่พยายามบดขยี้และพวกเขามักจะบอกเป็นนัยตรงข้ามกับที่พวกเขาพูด ข้อความป้องกันเช่น“ ฉันสามารถเดิมพันได้ แต่ฉันจะตรวจสอบ” (เช่นเดียวกับใน Lamert จาก Heartland Poker Tour) และ“ ถ้าคุณเดิมพันฉันโทรไม่ได้” (คล้ายกับที่คุณอ้าง Farha ว่า บนโป๊กเกอร์เดิมพันสูง) การตั้งคำถามซึ่งฉันคิดว่าเป็น “คำถามที่ไม่เครียด” เช่นเดียวกับ “คุณเล่นมากแค่ไหน” และ “คุณมีฟลัชหรือไม่” เมื่อผู้เล่นได้จังหวะฟลัช หากฉันกำลังมองหาบางสิ่งฉันต้องการมองหาสิ่งที่สามารถพบได้ (และการค้นพบเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้โมเมนตัมการวิเคราะห์ดำเนินต่อไป) ในภาพยนตร์เมื่อคนร้ายรื้อคุกกี้โอรีโอที่โต๊ะมันเป็นการกระทำที่มีนัยสำคัญ นั่นเป็นการรังแกสำหรับคนเขียนบท แต่ฉันจะหวังให้คู่ต่อสู้ทำแบบนั้นได้บ่อยแค่ไหนในชีวิตจริง ที่โต๊ะโป๊กเกอร์ไม่เคย แล้วฉันจะมองหาอะไร? หนังสือของคุณมีตัวอย่างที่ใช้ได้จริง: ผู้เล่นผ่อนคลายหรือมีสมาธิ? กลัวหรือมั่นใจ? และอื่น ๆ มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะตกอยู่ในความแตกต่างอย่างใดอย่างหนึ่งเหล่านี้และการสังเกตสภาพจิตใจเหล่านี้สามารถให้รางวัลได้ทันที จุดแข็งที่สุดของหนังสือเหล่านี้คือแนวทาง “ก้าวเด็ก” ตัวอย่างเช่นฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้เล่นคนหนึ่งมีลักษณะอย่างไรเมื่อผ่อนคลาย การอ่านโป๊กเกอร์บอก:“ วิธีที่ดีที่สุดในการเริ่มสังเกตแนวโน้มของผู้เล่นคือสังเกตเขาก่อนเมื่อเขามีมือที่แข็งแกร่งและรู้สึกผ่อนคลาย” เมื่อเราเห็นเขาด้วยมือที่แข็งแกร่งเราก็รู้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ดังนั้นนี่คือจุดแข็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของงาน: แทนที่จะให้รายการสำบัดสำนวนพฤติกรรมและความหมายที่เป็นไปได้อย่างง่าย ๆ มันได้จัดระบบความพยายามทั้งหมด – อันดับแรกเป็นหมวดหมู่กว้าง ๆ จากนั้นจึงไล่ระดับความหมายที่สำคัญออกไป ป.ล. สั้น ๆ เกี่ยวกับซีรีส์วิดีโอซึ่งฉันขอแนะนำเป็นอย่างยิ่ง: วิดีโอนั้นดีอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อฉันอ่านหนังสือของ Zach ฉันจะนึกภาพผู้เล่นที่ฉันเคยเห็นการกระทำเหล่านี้ แต่การดูวิดีโอนั้นแสดงให้เห็นถึงการบอกเล่าที่แตกต่างออกไปบางทีอาจเป็นในรูปแบบที่ฉันไม่เคยเห็นหรือในรูปแบบที่ฉันพลาดไป มันเพิ่มพลังในการสังเกตของฉัน วิดีโอส่วนใหญ่มีความยาวพอดีประมาณ 15 นาทีซึ่งยาวพอที่จะลงรายละเอียดและสั้นพอที่จะดึงดูดความสนใจของฉันได้ พลังการสังเกตการณ์ของ Zach นั้นเหนือกว่าสิ่งที่ฉันเคยเจอมาก่อนและมันน่ากลัวที่คิดว่าคู่ต่อสู้ของฉันอาจมีความสามารถเท่า ที่เกี่ยวข้อง

แทงบอล
บาคทร่า
คาสิโน
คาสิโนออนไลน์
แทงหวย